هم اکنون بیش از ۹۵ درصد ترافیک دیجیتال جهان از طریق شبکهای عظیم از کابلهای فیبر نوری در کف دریاها و اقیانوسها منتقل میشود.
طول این کابل ها روی هم رفته بیش از ۱.۵ میلیون کیلومتر است به طوری که می توان آنها را حود ۴۰ بار دور کره زمین پیچید. این شبکه از حدود ۷۰۰ سیستم کابلی تشکیل شده که قارهها را به هم متصل میکنند. تنها قاره قطب جنوب، چنین شبکه ای ندارد و اینترنت آن، به طور ماهواره ای تامین می شود.
اما چرا به جای ماهواره، از کابل استفاده میکنیم؟
۱ – سرعت خیرهکننده: دادهها در فیبر نوری با سرعتی حدود ۷۰ درصد سرعت نور در خلأ حرکت میکنند و تأخیر بسیار کمتری نسبت به ماهواره دارند. سرعت داده ها در فیبر نوری به حدود ۲۰۰ هزار کیلومتر بر ثانیه میرسد. برای مثال، انتقال یک داده از آمریکا تا مالزی، حدود یک دهم ثانیه طول می کشد، یعنی سریع تر از سرعت پلک زدن انسان!
۲ – ظرفیت بالا: حجم اطلاعاتی که یک رشته باریک فیبر نوری جابهجا میکند، هزاران برابر بیشتر از امواج رادیویی است.
۳ – پایداری: در اعماق اقیانوس، خبری از طوفان و پارازیت نیست و شرایط پایدارتر است.
۴ – مقرون به صرفه بودن: هر چند کابل کشی اولیه، هزینه بالایی می طلبد ولی در دراز مدت نسبت به ماهواره، ارزان تر و به صرفه تر است.
امروزه غولهایی مثل گوگل و متا سرمایهگذاران اصلی این مسیرهای زیرآبی هستند.
جالب است بدانید این کابلها در اعماق دریا بسیار نازک هستند (در حد یک شلنگ معمولی) اما در نزدیکی ساحل با لایههای فولادی ضخیم محافظت میشوند تا از برخورد لنگر کشتیها یا دندان کوسهها در امان بمانند.
خلیج فارس و کابل های اینترنت
خلیج فارس نیز از جمله بزرگراه های دیجیتالی جهان است ؛ بندر فجیره در امارات و شهر دبی، از اصلیترین نقاط اتصال کابلهای جهان هستند. کابلهای عظیمی که از سمت اروپا و دریای سرخ میآیند، در اینجا تقسیم شده و بخشی از آنها وارد خلیج فارس میشوند تا اینترنت کشورهای منطقه را تأمین کنند.
ایران هم از طریق ایستگاههای ساحلی در بوشهر، بندرعباس و چابهار به کابلهای بینالمللی زیردریایی متصل است./عصر ایران
