به گزارش امید روز ، به نقل از هم میهن ، ماههاست که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا خود را مظهر واقعی یک صلحساز جهانی نشان میدهد و مدام فهرستی از درگیریهای بینالمللی را جار میزند که ادعا میکند به آنها پایان داده است. گاهی شش درگیری بودهاند، گاهی به ۱۰تا هم رسیدهاند. او در ماه گذشته در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: «من به هفت جنگ پایان دادم»، جنگهایی تمامعیار که در آنها «افراد بیشماری کشته میشدند». البته که این ادعا درست نیست اما باعث نشده ترامپ آن را تکرار نکند.
دو درگیری که در فهرست کاخ سفید قرار دارند، مصر علیه اتیوپی و صربستان علیه کوزوو، بههیچ وجه جنگهای امروزی محسوب نمیشوند. این درست است که ترامپ از قدرت دیپلماسی شخصی خود در میانجیگری برای تعدادی از توافقهای صلح استفاده کرده اما پایدار ماندن یک توافق امری بسیاری دشوار است.
مثلاً در آفریقا، بهرغم توافقی که در ماه ژوئن با میانجیگری آمریکا بسته شد و ترامپ آن را «روز بزرگی برای جهان» خواند، درگیری سهدههای میان شبهنظامیان در رواندا و جمهوری دموکراتیک کنگو تقریباً بیوقفه ادامه داشته است. علاوه بر آن دستاوردهای ترامپ بهعنوان یک میانجی همیشه از سوی طرفین درگیری پذیرفته نشده است. زمانی که ترامپ بهطور مرتب تکرار میکرد که او هند و پاکستان را مجبور کرده تا به آخرین درگیری خود در کشور پایان دهند، نارندرا مودی، رهبر هند این ادعا را تحریف واقعیت میداند و از ترامپ بهشدت عصبانی شد. مشاجرات میان هند و آمریکا تهدیدی برای تلاشهای دیرینه واشنگتن است که میخواست در رقابت با چین، هند را به شریک استراتژیک خود تبدیل کند.
اما نکته اصلی همانگونه که ترامپ میبیند این است که او کارهایی برای صلح انجام داده. ترامپ در واقع آنقدر زیاد تلاش کرده که به سختی میتواند نام کشورهایی که مشکلاتشان را حل کرده، به یاد داشته باشد. در ماه سپتامبر، او تلاشهای خود برای رسیدن به صلح در کشورهایی که در آنها جنگی وجود ندارد، یعنی قفقاز و کامبوج را بزرگنمایی کرد؛ دو کشوری که هزاران کیلومتر با یکدیگر فاصله دارند.
زمانی که درباره پایان دادن به درگیری دیرینه قفقاز لافزنی میکرد، دو بار بهجای ارمنستان گفت آلبانی. (گافهای ترامپ در حاشیه نشست اخیر در کپنهاگ، بازار خنده به راه انداخت. تصاویری منتشر شد که در آن ادی راما، نخستوزیر آلبانی، امانوئل مکرون، رئیسجمهور فرانسه را بهشوخی سرزنش میکند و میگوید «باید عذرخواهی کنی، چون بابت توافق صلحی که ترامپ بین آلبانی و آذربایجان ایجاد کرد به من تبریک نگفتی.» الهام علیاف، رهبر آذربایجان که همان نزدیکی ایستاده بود، میزند زیر خنده.)
با تمام این اوصاف، ترامپ نمیتوانست برای پایان دادن به دو جنگ بزرگ که به اولویت ریاستجمهوری خود تبدیل کرده بود، ادعایی داشته باشد؛ جنگ اسرائیل و حماس در غزه و جنگ روسیه در اوکراین. تا اینکه عصر روز چهارشنبه در یکی از پستهای شبکه اجتماعی بالاخره حرفی برای گفتن پیدا کرد: «با افتخار اعلام میکنم که اسرائیل و حماس هر دو اولین فاز از طرح صلح ما را امضا کردند.» او کمی بعد از ساعت ۷ شب نوشت: «خوشا به حال صلحسازان!»
طرح صلح که با کمک کشورهای عربی متحد آمریکا مثل قطر و مصر نوشته شد، از اسرائیل میخواهد تا در عرض ۲۴ ساعت جنگ را متوقف کند و نیروهای اسرائیلی تا حدی عقبنشینی کنند. این طرح از حماس هم میخواهد تا روز دوشبنه تمام ۲۰ گروگان اسرائیلی که دو سال پس از حمله هفتم اکتبر به اسرائیل همچنان گمان میرود زنده ماندهاند، آزاد کند. خوشبین بودن درباره پایان این جنگ خطرناک بهنظر میرسد.
برخی از مسائل همچنان حلنشده روی میز قرار دارند. مثلاً حماس به چه ضمانتی نیاز دارد تا سلاحهای خود را زمین بگذارد؟آینده بازسازی غزه چگونه خواهد بود؟ اینجا مسائلی هست که در نهایت میتواند منجر به برهم خوردن هر گونه توافقی شوند اما همانگونه که گفته شد، برخی از مسائل بزرگ حل شدهاند و با توجه به یک ماه گذشته این پیشرفت بزرگی محسوب میشود.
اما به هر حال روز پنجشنبه در جلسه کابینه، مشاوران رئیسجمهور آمریکا برای سفر ترامپ به منطقه برای شرکت در جشن امضای این طرح، برنامهریزی کردند و رئیسجمهور آمریکا از «پیشرفت مهم» گفت. چشمانداز صلح در غزه باعث شد حتی منتقدان ترامپ از این طرح حمایت کنند. کریس ون هالن، دموکرات اهل ایالت مریلند که آشکارا ترامپ (و قبل از او جو بایدن) را تحت فشار قرار داد تا برای پایان دادن به درگیری اقدامات بیشتری انجام دهند، میگوید: «اولین لحظه امیدوارکننده پس از مدتها». در این میان حامیان ترامپ سرمست بودند انگار که باعث شده بنیامین نتانیاهو و محمد اسماعیل درویش (رئیس شورای رهبری حماس) در حرم شریف (کوه معبد که مسجدالقصی در آن واقع شده) یکدیگر را بغل کنند (کاری که نخستوزیر اسرائیل و رئیس شورای رهبری حماس قطعاً هیچوقت انجام نمیدهند.)
ماههاست که دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا خود را مظهر واقعی یک صلحساز جهانی نشان میدهد و مدام فهرستی از درگیریهای بینالمللی را جار میزند که ادعا میکند به آنها پایان داده است. گاهی شش درگیری بودهاند، گاهی به ۱۰تا هم رسیدهاند. او در ماه گذشته در مجمع عمومی سازمان ملل گفت: «من به هفت جنگ پایان دادم»، جنگهایی تمامعیار که در آنها «افراد بیشماری کشته میشدند». البته که این ادعا درست نیست اما باعث نشده ترامپ آن را تکرار نکند.
دو درگیری که در فهرست کاخ سفید قرار دارند، مصر علیه اتیوپی و صربستان علیه کوزوو، بههیچ وجه جنگهای امروزی محسوب نمیشوند. این درست است که ترامپ از قدرت دیپلماسی شخصی خود در میانجیگری برای تعدادی از توافقهای صلح استفاده کرده اما پایدار ماندن یک توافق امری بسیاری دشوار است.
مثلاً در آفریقا، بهرغم توافقی که در ماه ژوئن با میانجیگری آمریکا بسته شد و ترامپ آن را «روز بزرگی برای جهان» خواند، درگیری سهدههای میان شبهنظامیان در رواندا و جمهوری دموکراتیک کنگو تقریباً بیوقفه ادامه داشته است. علاوه بر آن دستاوردهای ترامپ بهعنوان یک میانجی همیشه از سوی طرفین درگیری پذیرفته نشده است. زمانی که ترامپ بهطور مرتب تکرار میکرد که او هند و پاکستان را مجبور کرده تا به آخرین درگیری خود در کشور پایان دهند، نارندرا مودی، رهبر هند این ادعا را تحریف واقعیت میداند و از ترامپ بهشدت عصبانی شد. مشاجرات میان هند و آمریکا تهدیدی برای تلاشهای دیرینه واشنگتن است که میخواست در رقابت با چین، هند را به شریک استراتژیک خود تبدیل کند.
اما نکته اصلی همانگونه که ترامپ میبیند این است که او کارهایی برای صلح انجام داده. ترامپ در واقع آنقدر زیاد تلاش کرده که به سختی میتواند نام کشورهایی که مشکلاتشان را حل کرده، به یاد داشته باشد. در ماه سپتامبر، او تلاشهای خود برای رسیدن به صلح در کشورهایی که در آنها جنگی وجود ندارد، یعنی قفقاز و کامبوج را بزرگنمایی کرد؛ دو کشوری که هزاران کیلومتر با یکدیگر فاصله دارند.
زمانی که درباره پایان دادن به درگیری دیرینه قفقاز لافزنی میکرد، دو بار بهجای ارمنستان گفت آلبانی. (گافهای ترامپ در حاشیه نشست اخیر در کپنهاگ، بازار خنده به راه انداخت. تصاویری منتشر شد که در آن ادی راما، نخستوزیر آلبانی، امانوئل مکرون، رئیسجمهور فرانسه را بهشوخی سرزنش میکند و میگوید «باید عذرخواهی کنی، چون بابت توافق صلحی که ترامپ بین آلبانی و آذربایجان ایجاد کرد به من تبریک نگفتی.» الهام علیاف، رهبر آذربایجان که همان نزدیکی ایستاده بود، میزند زیر خنده.)
با تمام این اوصاف، ترامپ نمیتوانست برای پایان دادن به دو جنگ بزرگ که به اولویت ریاستجمهوری خود تبدیل کرده بود، ادعایی داشته باشد؛ جنگ اسرائیل و حماس در غزه و جنگ روسیه در اوکراین. تا اینکه عصر روز چهارشنبه در یکی از پستهای شبکه اجتماعی بالاخره حرفی برای گفتن پیدا کرد: «با افتخار اعلام میکنم که اسرائیل و حماس هر دو اولین فاز از طرح صلح ما را امضا کردند.» او کمی بعد از ساعت ۷ شب نوشت: «خوشا به حال صلحسازان!»
طرح صلح که با کمک کشورهای عربی متحد آمریکا مثل قطر و مصر نوشته شد، از اسرائیل میخواهد تا در عرض ۲۴ ساعت جنگ را متوقف کند و نیروهای اسرائیلی تا حدی عقبنشینی کنند. این طرح از حماس هم میخواهد تا روز دوشبنه تمام ۲۰ گروگان اسرائیلی که دو سال پس از حمله هفتم اکتبر به اسرائیل همچنان گمان میرود زنده ماندهاند، آزاد کند. خوشبین بودن درباره پایان این جنگ خطرناک بهنظر میرسد.
برخی از مسائل همچنان حلنشده روی میز قرار دارند. مثلاً حماس به چه ضمانتی نیاز دارد تا سلاحهای خود را زمین بگذارد؟آینده بازسازی غزه چگونه خواهد بود؟ اینجا مسائلی هست که در نهایت میتواند منجر به برهم خوردن هر گونه توافقی شوند اما همانگونه که گفته شد، برخی از مسائل بزرگ حل شدهاند و با توجه به یک ماه گذشته این پیشرفت بزرگی محسوب میشود.
اما به هر حال روز پنجشنبه در جلسه کابینه، مشاوران رئیسجمهور آمریکا برای سفر ترامپ به منطقه برای شرکت در جشن امضای این طرح، برنامهریزی کردند و رئیسجمهور آمریکا از «پیشرفت مهم» گفت. چشمانداز صلح در غزه باعث شد حتی منتقدان ترامپ از این طرح حمایت کنند. کریس ون هالن، دموکرات اهل ایالت مریلند که آشکارا ترامپ (و قبل از او جو بایدن) را تحت فشار قرار داد تا برای پایان دادن به درگیری اقدامات بیشتری انجام دهند، میگوید: «اولین لحظه امیدوارکننده پس از مدتها». در این میان حامیان ترامپ سرمست بودند انگار که باعث شده بنیامین نتانیاهو و محمد اسماعیل درویش (رئیس شورای رهبری حماس) در حرم شریف (کوه معبد که مسجدالقصی در آن واقع شده) یکدیگر را بغل کنند (کاری که نخستوزیر اسرائیل و رئیس شورای رهبری حماس قطعاً هیچوقت انجام نمیدهند.)
