به گزارش امید روز ، به نقل از عصر ایران؛ مهرداد خدیر- نسل ما شعار محاکمه گروگانهای آمریکایی را ۴۴۴ روز شنید و دست آخر تحویل آنها در فرانکفورت و درست همزمان با رسمیت انتخاب رییس جمهوری جدید آمریکا را دید بی آن که سر و کار هیچ یک به دادگاه افتاده باشد؛ این همان تغییر بود در یک سیاست رسمی و بارها اعلام و فریاد شده.
نسل ما با شعار “جنگ جنگ تا پیروزی” زندگی کرد و شعارهای مرحوم مرتضاییفر در نمازجمعه تهران دو روز قبل از قبول قطعنامه ۵۹۸ را شنید و خواند و روزنامه خاص در دوران سلف اینها با تیتر قرمز بیانیه نهضت آزادی ایران در ضرورت پذیرش قطعنامه را به تندی نقد کرد و حسب معمول تا مرز خیانت متهم اما تنها ۴۸ ساعت بعد در ۲۷ تیر ۱۳۶۷ و در حالی که امیر حسین ثابتی امروز نوزادی ۷۰ روزه بود باخبر شد قطعنامه را هم قبول کرده ایم تا جنگ ویران گر تمام شود و جوانان بیشتری کشته نشوند؛ این هم یک تغییر بزرگ بود که کاش اگر نه بعد از بازپس گیری بندر خرمشهر که یک سال قبل و زمان تصویب قطعنامه اتفاق می افتاد.
در سطح کلان حاکمیت و در اخبار رسمی از ۱۳۶۵ تا ۱۳۶۸ میدیدیم و میشنیدیم که از آیتالله منتظری با عنوان قائم مقام رهبری یاد میشود و یکی از روزهای عید نوروز ۱۳۶۸ دیدیم تصویر او را از میدان فاطمی تهران و از ساختمان جهاد سازندگی پاک کرده اند و با این که عنوان “عظمی” مربوط به مرجعیت و فقاهت بود کیهانی که سلسله دروس او درباره ولایت فقیه را چاپ میکرد دیگر از او با عنوان آیت الله العظمی یاد نکرد. این را هم دیدیم و به از آن به تعبیر “شیخ سادهلوح”.
تصویر دست دادن علیرضا مرندی وزیر بهداشت با صدام حسین را هم دیدیم و در حالی که به جای صدام یزید کافر از او با عنوان آقای صدام حسین رییس جمهوری عراق یاد شد.
