بلکه این نوشتار مستند به تاریخ، آگاه باشی است به مسوولان نظام که یادشان بیفتد وقتی به نام دین بر منصب های حکومتی می نشینند، باید به الزامان دینی آن هم پاینبد باشند و الا آنان نیز مخاطب عتاب و نکوهش حضرت علی علیه السلام خواهند بود.
روایت شده است که قاضی شریح بن حارث خانه اى به هشتاد دینار خریدارى کرد، خبر این قضیه به آن حضرت رسید، امام علیه السلام شریح را فرا خواند و به او چنین فرمود: “به من خبر رسیده که خانه اى به قیمت هشتاد دینار خریده اى و براى آن قباله و سندى نوشته اى و بر آن گواهانى گرفته اى”.
شریح عرض کرد: آرى چنین بوده است اى امیر مؤمنان!
مرحوم انوشیروان ارجمند در فیلم رستاخیز در نقش قاضی شریح
امام علی علیه السلام نگاهى خشم آلود به او کرد سپس چنین فرمود: اى شریح! بدان به زودى کسى به سراغت مى آید که نه به قباله ات نگاه مى کند و نه از شهودت مى پرسد تا تو را از آن خانه آشکارا خارج کند و تنها به قبرت تحویل دهد.
البتّه اینها همه در صورتى است که خانه را از مال حلال و طیّب و طاهر خریده باشد و اگر از مال حرام یا مشکوک باشد، مصیبت بزرگتر است، لذا امام علی علیه السلام در ادامه این سخن به این نکته اشاره کرده مى فرماید: اى شریح! نگاه کن نکند این خانه را از غیر مال خود خریده باشى یا بهاى آن را از غیر مال حلال پرداخته باشى که هم دنیا را از دست داده اى و هم آخرت را (فَانْظُرْ یَا شُرَیْحُ لَا تَکُونُ ابْتَعْتَ هَذِهِ الدَّارَ مِنْ غَیْرِ مَالِکَ ، أَوْ نَقَدْتَ الثَّمَنَ مِنْ غَیْرِ حَلَالِکَ! فَإِذَا أَنْتَ قَدْ خَسِرْتَ دَارَ الدُّنْیَا وَ دَارَ الْآخِرَهِ).
جمله «قَدْ خَسِرْتَ دَارَ الدُّنْیَا» ممکن است اشاره به این باشد که مال حرام آثار وضعیّه نامطلوبى دارد و باعث بدبختى انسان مى شود، همان گونه که در کلمات قصار حضرت آمده است که: «اَلْحَجَرُ الْغَصْبِ فِى الدّارِ رَهْنٌ عَلى خَرابِها» (یک سنگ غصبى در ساخت خانه، گروگانِ ویرانى آن است) و یا اشاره به آن است که اگر از چنین اموال حرامى خانه خریده باشى ممکن است به زودى رسوا شوى و خسران دنیا علاوه بر آخرت دامان تو را بگیرد…
آگاه باش اگر وقت خرید خانه پیش من آمده بودى براى تو قباله اى مانند این قباله (که در زیر بیان میشود) مى نوشتم که به خرید این خانه حتی به یک درهم نیز رغبت نمى کردى، و قباله این است:
این خانه اى است که خریده است، بنده خوار و پست از مُرده اى که (کسی که حتما خواهد مرد) از خانه اش بیرون شده براى کوچ به خانه آخرت…
این خانه داراى چهار حدّ و گوشه است:
حدّ اوّل به پیش آمدهاى ناگوار (خرابى، بیمارى، گرفتارى، دزدى) منتهى می شود.
حدّ دوم به موجبات اندوه ها (مرگ عزیزان، از دست رفتن خواسته و سرمایه ها)
حدّ سوم به خواهش و آرزوى تباه کننده
و حدّ چهارم به شیطان گمراه کننده، و درب این خانه از حدّ چهارم باز می شود.
این شخص چنین خانه ای را خرید به بهاى “خارج شدن از ارجمندى قناعت و داخل شدن در خوارى و کراهت”… .
