تب دنگی یک بیماری ویروسی است که توسط نیش پشههای آلوده به ویروس دنگی به انسان منتقل میشود. این پشهها بیشتر از نوع Aedes aegypti و Aedes albopictus هستند. علائم این بیماری شامل تب بالا، درد شدید در عضلات و مفاصل، سردرد شدید، درد پشت چشمها، تهوع، استفراغ و بثورات پوستی است. در موارد شدید، دنگی میتواند به شکلهای خطرناکتری مانند دنگی هموراژیک و سندرم شوک دنگی تبدیل شود که میتوانند مرگبار باشند.
دلایل شیوع تب دنگی:
- تغییرات آب و هوایی:
– گرمایش جهانی: افزایش دما باعث گسترش مناطق زندگی پشههای ناقل دنگی میشود. این پشهها میتوانند در مناطق گرمسیری و نیمهگرمسیری بقا پیدا کنند، و با گرم شدن هوا، به مناطق جدید گسترش مییابند.
– بارشهای نامنظم: تغییرات در الگوی بارشها میتواند شرایط ایدهآل برای تولید مثل پشهها را فراهم کند، زیرا آب ایستاده محلی برای تخمگذاری آنهاست.
- شهرنشینی سریع و غیرپایدار:
– تراکم جمعیت: مناطق پرجمعیت با زیرساختهای ناکافی میتوانند محلهای خوبی برای رشد پشهها فراهم کنند.
– جمع شدن آب: زیرساختهای ضعیف میتوانند باعث ایجاد نقاط جمعآوری آب در سطح شهرها شوند که این آبها محل تخمگذاری پشهها میشوند.
- جهانیسازی و سفر:
– سفرهای بینالمللی: افزایش سفرهای بینالمللی به ویژه به مناطق گرمسیری، باعث انتقال ویروس دنگی به مناطق جدید میشود.
– تجارت جهانی: کالاها و محصولات میتوانند حامل پشهها یا تخمهای آنها باشند و به مناطق دیگر انتقال پیدا کنند.
- نقص در برنامههای کنترل پشهها:
– مقاومت پشهها: پشهها نسبت به بسیاری از حشرهکشها مقاوم شدهاند که این موضوع کنترل آنها را دشوارتر میکند.
– نبود همکاریهای بینالمللی: کنترل مؤثر بیماری نیازمند همکاریهای گسترده بینالمللی است که در بسیاری از موارد به درستی انجام نمیشود.
