تماشای «بیعاطفه» بیش از آنکه یادآور فیلمها و سریالهای موفق کمال تبریزی باشد، شبیه دیدن فروپاشی تدریجی فیلمسازی است که روزی از جسورترین و خلاقترین چهرههای سینمای ایران محسوب میشد.
فیلمسازی که زمانی با هر اثرش مرزهای تازهای را فتح میکرد، حالا به جایی رسیده که برای پنهان کردن فقر فیلمنامه، مخاطب را مدام میان گذشته و حال پرتاب میکند؛ شاید بلکه کسی متوجه نشود اساساً چیزی برای روایت وجود ندارد.
مشکل اصلی «بیعاطفه» این است که یک داستان یک قسمتی را به زور باد کرده و به پانزده قسمت رسانده است. اگر تمام فلشبکها، فلشفورواردها و بازیهای زمانی را کنار بگذاریم، چیزی که باقی میماند آنقدر نحیف است که به سختی میتواند یک فیلم تلویزیونی را پر کند.
سریال مدام از ابتدا به وسط، از وسط به انتها و از انتها به ابتدا میرود؛ نه برای پیچیدهتر کردن روایت، بلکه برای پنهان کردن این حقیقت تلخ که نویسنده محتوای کافی برای پانزده قسمت نداشته است.
«بیعاطفه» احتمالاً رکورددار استفاده ابزاری از فلشبک در شبکه نمایش خانگی است. هر زمان که فیلمنامه به بنبست میرسد، تصویر رنگپریده می شود و دوباره چند سال به عقب برگردیم. گویی نویسندگان تصور کردهاند آشفتگی را میتوان به جای پیچیدگی به مخاطب فروخت.
