به گزارش امید روز ، به نقل از خبرآنلاین ؛ نرگس کیانی: بعد از اعلام خبر برگزاری کنسرت همایون شجریان (تا پیش از اعلام خبر لغو) فضای مجازی به تبعیت از فضای جامعه به دو قطب متضاد تقسیم شد. در این میان برخی برگزاری این کنسرت را عاملی جهت بهبود وضعیت روحی و روانی جامعه بهویژه پس از جنگ دانستند و برخی دیگر آن را اقدامی جهت عادیسازی شرایط تلقی کردند و همایون شجریان را بازوی حاکمیت نامیدند. هیجان ناشی از این وضعیت به حدی بود که در نهایت به تخریب چهره همایون شجریان در فضای مجازی، بهعنوان هنرمندی تا پیش از این محبوب، منتهی شد.
مجتبی قلیپور، عضو هیئت علمی پژوهشکده مطالعات راهبردی اما جزئیتر از این به موضوع نگاه میکند. او میگوید بخش بزرگی از ایرانیها میخواهند زندگی کنند و حاضر نیستند برای تغییر سیاسی به تعلیق زندگی تن دهند. در این گفتمان، سیاست و زندگی به هم آمیختهاند و نمیتوان یکی را قربانی دیگری کرد. گفتمان مقابل بر این دیدگاه است که با سیاست موجود زندگی ناممکن است و آنجا هم که به ظاهر ممکن میشود نوعی فریب و تظاهر است که شهروندان نباید به آن تن دهند. در این گفتمان، باید این زندگی آمیخته با تظاهر و فریب را تعلیق کرد تا هنگامی که زندگی واقعی در سیاستی دیگر ممکن شود. گفتمان نخست وضع بدیل را از مسیر گفتوگو و تعامل و حتی فشار بر وضع موجود پی میگیرد اما گفتمان دوم وضع بدیل را در رد کل وضع موجود و مقاومت تمامعیار در مقابل آن میجوید. البته گفتمان دیگری هم هست که اساساً نسبت چندانی با تغییر سیاسی ندارد و حداکثر از تغییر سیاستی و مدیریتی استقبال میکند. اما حتی آن اردوگاه هم در این مسئله دوقطبی شده بود: آنان که از کنسرت خیابانی استقبال کردند چون میتوانست محمل شادی، همبستگی و امید باشد و آنان که آن را نمودی از رسوخ فرهنگ مبتذل و تهاجم فرهنگی و مانند آن در ارکان حکمرانی کشور میدانستند. بنابراین، در ایران دو محور سیاست و فرهنگ است که منشأ شکافها و قطبشهای بزرگ کنونی است.
آنچه در ادامه میخوانید نظرات قلیپور است در مورد این که آیا اینترنت، فضای مجازی، شبکههای اجتماعی و مشخصاً توئیتر علت قطبیشدن موجود است یا فقط بازتابدهنده قطبیشدگی از پیش موجود؟ او با اشاره به سه گروه مذکور از روی آوردن مخالفان کنسرت همایون شجریان به سیاست رسوایی گفت و در پایان خاطرنشان کرد لغو این کنسرت بر انبان بیاعتمادیها و بدبینیها خواهد افزود و خود به یکی از دهها خاطره تلخی تبدیل خواهد شد که حافظه جمعی ایرانیان را چنین مستعد قطبیشدگی بدخیم کرده است.
