به گزارش امید روز ، به نقل از گروه رسانهای شرق،
جنگ، قطعی اینترنت و گرانی، حالا دامن اولویتهای فردی افراد را هم گرفته است. زنان کارمند، خانهدار، بیماران قلبی و اسکلتی که ورزش را فرصتی برای تغییر شرایط روزمره و بازسازی دوباره آسیبهای جسمانی و روحی خود میدیدند، این روزها به دلیل گرانی شهریه باشگاهها، قطعی اینترنت و حتی تشکیل نشدن کلاسها، با مشکل مواجه شدهاند.
افسانه کامیاب مدیر یک باشگاه ورزشی مخصوص زنان در منطقه میرداماد درباره شرایط این روزهای باشگاه خود میٰگوید: «با شروع سال جدید ما هم مجبور شدیم که افزایش شهریه داشته باشیم. به هر حال پول آب، برق، اجاره، حقوق کارمندان و نگهداری از وسایل و تجهیزات بالا رفته. حتی وسایلی که بنا به نیاز یا توصیه مربیان سال گذشته تهیه میکردیم امسال بهراحتی قابل خریدن نیست و یا در بازار پیدا نمیشود.»
او میگوید: «ما سالهاست یکسری ورزشکار ثابت داریم که یا بعد از کار به باشگاه مراجعه میکردند، یا بر اساس علاقه شخصی دوست داشتند که ورزش کنند، اما متاسفانه الان بخشی از این افراد را به دلیل گرانی از دست دادهایم و افراد کمتری هم برای ثبتنام مراجعه میکنند.»
کامیاب توضیح میدهد: «برای اینکه بحث سلامتی زنان در این شرایط تحت تاثیر قرار نگیرد ما تصمیم گرفتیم یکسری کلاس آنلاین با پیامرسانهای داخلی برگزار کنیم، اما آمار همین کلاسها هم پایین است و شاگردان از ضعیف بودن اینترنت شاکی هستند و کلاسها را از دست میدهند. معمولا ساعت ۱۰ صبح زمانی بود که زنان خانهدار، به باشگاه میآمدند ولی الان فقط یک نفر برای یک جلسه شهریه پرداخت کرده تا از تردمیل استفاده کند».
نسیم مربیای است که از زمان کرونا کلاسهای خود را به شکل آنلاین برگزار میکند. او درباره کاهش تعداد شاگردانش بعد از جنگ میگوید: «بیش از دو ماه که اینترنت قطع بود، الان هم که با اپهای داخلی کلاس میگذارم، تعداد بچهها خیلی کم شده. من هر سال درصدی شهریه را اضافه میکردم، ولی کلاسها هم روزهایهای زوج و هم روزهای فرد برقرار بود. ولی امسال فقط دو روز در هفته کلاس دارم و شاگردانم به دلیل نگرفتن حقوق، تعدیل شدن، یا ترس از بیپولی کلاس نمیآیند. وقتی آنها تعدیل میشوند یا حقوق اسفند و فروردین را نگرفتهاند، انگار من هم حقوقی ندارم. من به همه شاگردانم خصوصی پیام دادم که شهریه مهم نیست برای اینکه به سلامت روان و جسمتان برسید، بیایید کلاس. ولی آنها نگران پول و بیکاری هستند».
ساناز یکی دیگر از مربیان ورزش که سمت غرب تهران کار میکند، میگوید: «من، هم کلاس خصوصی دارم هم کلاس عمومی. بعد از جنگ، کلاسهای عمومی تشکیل نمیشوند چون بچهها به دلیل ترس از شروع جنگ دوباره و گرانی شهریه باشگاه نمیآیند. تعداد شاگردهای خصوصیام هم کم شده. من هر روز کلاس خصوصی تکنفره و دونفره داشتم، ولی الان فقط یکی از شاگردانم بعد از کار در یکی از پیامرسانهای داخلی با من کلاس دارد. او هم دو ماهی هست حقوق نگرفته ولی کلاس را ادامه میدهد. نهایت اینکه تا یکی دو ماه دیگر توان پرداخت داشته باشد. با اینکه من شهریه کلاس خصوصی را افزایش ندادم. با کم شدن درآمدم فشار اقتصادی به همسرم میآید و من مجبورم از نیازهای خودم برای تامین هزینههای زندگی بزنم».
مریم یک ورزشکار حرفهای است. او درباره رفتن به باشگاه میگوید: «من از اسفند و با شروع جنگ در خانه تمرین میکنم. قبلا همیشه بعد از کار، باشگاه میرفتم. اما الان این امکان برایم مهیا نیست. حرکات مختلف را بلد هستم، حد کشش و آسیب را میشناسم و میدانم که از هر وسیلهای چطور باید استفاده کنم. بنابراین ترجیح میدهم که فعلا پولم را نگه دارم. شاید ماه آینده من هم به جمع کسانی بپیوندم که کارم را از دست میدهم».
کامیاب مدیر باشگاه درباره پیشبینی شرایط و ادامه فعالیت خود و تیمش میگوید: «من نگران هستم از ماه آینده نتوانم پول کارمندانم را بپردازم. لیست یکسری از ابزارهایی که برای کلاسهای پیلاتس، تی آر ایکس و فانکشنال لازم بود نوشتم، ولی وقتی برای خرید مراجعه کردم قیمتها افزایش حداقل سه برابری داشتند. بنابراین از لحاظ تجهیزات هم با مشکل مواجه هستیم. فرسایش، خرابی و توسعه وسایل ورزشی ابزار کار ماست که متاسفانه در این مقطع زمانی نمیتوانیم آنها را تهیه کنیم. برگزاری کلاسهای آنلاین که با موافقت مربیان باشگاه هم همراه شد، شاید کمک کوچکی به کسانی باشد که به ورزش علاقه دارند».
مژده نصر، مدیر یک باشگاه ورزشی در خیابان طالقانی، میگوید: «من بهسختی باشگاه را راه انداختم، زمانی که محلیها ما را شناختند باشگاه پا گرفت اما با شروع کرونا حسابی ضرر کردیم، با برگزاری کلاسهای آنلاین توانستم باشگاه را سر پا نگه دارم. بعد از کرونا، مردم از اینکه جان سالم به در برده بودند، استقبال خوبی از کلاسهای مختلف باشگاه داشتند. در زمان جنگ دوازده روزه دوباره فعالیت باشگاه متوقف شد، اما بعد از جنگ دوباره متقاضی زیاد بود. ولی نمیدانم چرا این بار و با گذشت نزدیک به یک ماه از آتشبس، همچنان کسی برای ثبتنام نمیآید. فقط چند نفری ثبتنام کردهاند. حتی یکی از شاگردان کلاس پیلاتس نصف شهریه را داده و گفته که به جای ۱۲ جلسه فقط ۶ جلسه میآید. با اینکه شهریه کلاسها را فقط ۵۰۰ هزار تومان افزایش دادهایم، پرداخت همین دو میلیون تومان هم برای عدهای در این شرایط سخت است».
اما وضعیت در شمال شهر تهران فرق میکند. مشکلاتی که مردم از اسفند سال گذشته تا به امروز با آن دست به گریبان هستند، خیلی یقه بالانشینان را نگرفته است. نیری، مدیر یک باشگاه لوکس در شمال تهران، درباره تاثیرات جنگ و گرانی روی کارکرد باشگاهش میگوید: «در ایام جنگ که تعطیل بودیم، ولی بعد از آتشبس خوشبختانه، علاقهمندانی که به باشگاه ما میآمدند برای رفع استرس و تنش دوباره مراجعه کردند و برنامه کلاسها، مثل قبل دایر است. مخصوصا خدماتی مانند ماساژ، یوگا، مدیتیشن و آبدرمانی همچنان با جدیت ادامه دارد. به هر حال ورزش یکی از عوامل کاهش استرس است و ما هم برای اینکه اعضای باشگاه از حس و حال جنگ جدا شوند با قدرت در کنار آنها هستیم».
نیری درباره افزایش شهریه کلاسها و تاثیر آن روی تعداد ثبتنامکنندگان توضیح میدهد: «هر سال درصدی به شهریه اضافه میکنیم که امسال هم مثل گذشته این روال ادامه داشته. خوشبختانه کسانی که به باشگاه ما مراجعه میکنند از قشری هستند که توان مالی دارند و بنابراین این افزایش تاثیری روی زندگی آنها نمیگذارد. اما با این حال ما هم درصدی ریزش داشتهایم.»
با اینکه یک ماه از اعلام آتشبس گذشته، زندگی مردم تحت تاثیر مشکلات اقتصادی حاکم بر جامعه بهتدریج در حال وارفتگی است، اولین اتفاقی که رخ میدهد تغییر اولویتهای فردی افراد است. ورزش که یکی از نیازهای اساسی برای زنان جامعه است و آمارها نشان میدهد که میزان پوکی استخوان در میان زنان و حتی مردان ایرانی افزایش داشته، با پایین آمدن سطح معاش مردم شاید ورزش به آخرین خواسته زنان بدل شود. این اتفاق بیشتر دامان زنانی را میگیرد که با قطعی اینترنت درآمدهای خانگی و مجازی خود را از دست داده و به دیوار سنگی سختی برخورد کردهاند.
