مجتبی حاجیقاسمی، رئیس کمیسیون عمران، حملونقل و ترافیک شورای اسلامی شهر کرج، در تشریح اقدامات صورتگرفته برای حل بحران گود ناصربخت، از سه مصوبه مهم سخن گفت؛ مصوباتی که به گفته او در شرایطی تصویب شدند که نه مالک، نه شهرداری و نه هیچ نهاد دیگری حاضر به پذیرش مسئولیت مستقیم این گود نبود.
نخستین مصوبه، به تاریخ ۱۷ آذر ۱۴۰۰، تنها چند ماه پس از آغاز به کار شورای ششم تصویب شد. بر اساس این مصوبه، شهرداری موظف به تأمین هزینه اسکان اضطراری برای ساکنان مجاور گود شد؛ اقدامی که بیشتر از جنس مسئولیتپذیری اجتماعی و اولویتبخشی به جان مردم بود تا حل مسئله از ریشه.
مصوبه دوم، که در ۲ شهریور ۱۴۰۲ به تصویب رسید، به سراغ بخش مغفولمانده ماجرا رفت: اقتصاد پروژه. شورا در این مصوبه، مجموعهای از پیشنهادهای تشویقی برای مالک گود تدوین کرد تا با ایجاد صرفه اقتصادی، او را به بازگشت به میدان ساختوساز ترغیب کند. حاجیقاسمی میگوید: «پروژهای با این ابعاد بدون همکاری مالک به سرانجام نمیرسد؛ باید بازی را برای همه طرفها برد-برد کرد.
و بالاخره سومین گام، پیشبینی ردیف بودجهای مستقل در لایحه بودجه ۱۴۰۴ بود. حاجیقاسمی تأکید کرد که این ردیف، نه یک ژست سیاسی بلکه ابزاری واقعی برای شروع عملیات پایدارسازی است و حتی مورد حمایت مالی بیشتری نیز قرار گرفته است.
شهرداری کرج طی ماههای گذشته سازه نگهبانی در محل گود ناصربخت اجرا کرده که طبق اعلام سازمان نظام مهندسی، عملکرد ایمنی آن برای ۱۸ ماه تضمین شده است. با این حال، حاجیقاسمی نسبت به سوءبرداشت از این وضعیت هشدار میدهد: این سازه نگهبان، تنها فرصت تنفس موقتی است؛ نه نسخه درمان.
او در ادامه، پیشنهادهای مردم مبنی بر پر کردن گود بهصورت فوری و غیرفنی را خطرناک دانست و گفت: برخی از خانههای مجاور این گود از ابتدا بنیه فنی کافی نداشتند و گودبرداری این آسیب را عیانتر کرده است. هرگونه اقدام نسنجیده، میتواند فاجعهای مهندسی را رقم بزند.
بحران گود ناصربخت را نه میتوان صرفاً یک پرونده عمرانی دانست و نه تنها یک مسأله حقوقی مالکانه. این گود، محل تلاقی منافع متضاد، تعارض نهادهای مسئول و ناتوانی در تصمیمسازی مشترک بوده است. شورای ششم اما میکوشد این روایت را به سمت عقلانیت هدایت کند؛ با طراحی سهضلعی اقدام: مداخله انسانی، مشوقهای اقتصادی و اختصاص اعتبار مستقل.
اکنون، شورای شهر وظیفه خود را انجام داده است. نوبت شهرداری است تا با نهاییسازی طرحهای فنی، اخذ مجوزها و آغاز عملیات اجرایی، پرونده این زخم شهری را از خاک درآورد و به افق امنتری برساند. اگر چنین نشود، گود ناصربخت نهتنها همچنان در دل خاک میماند، بلکه در حافظه جمعی شهر، به یادگار ناتمامِ مدیریت شهری دهه۱۴۰۰ بدل خواهد شد.
