زینب حقایقی-کارشناس حسابداری اکنون که به سال گذشته بازمی‌گردیم، آنچه در ذهن‌ها باقی مانده، نه صرفاً نام ماه‌ها، بلکه حسی مشترک از رنج، تاب‌آوری و عبور از روزهایی سخت است. سالی که گذشت، بیش از آنکه در صفحات تقویم ثبت شود، در حافظه جمعی مردم ماندگار شد؛ سالی که فصل‌ها با نام خود بیگانه شدند و هر ماه، روایتی از دشواری و ایستادگی بود.
سال گذشته برای بسیاری از ما تنها مجموعه‌ای از روزها و ماه‌های ثبت‌شده در تقویم نبود، بلکه روایتی تلخ از روزهایی بود که هر فصل، معنای همیشگی خود را از دست داد. بهار که همیشه با طراوت، امید و آغاز دوباره شناخته می‌شود، این‌بار با فروردینی آغاز شد که از فرّ و شکوه خالی بود؛ ماهی که به جای نوید، سنگینی و اضطراب را با خود آورد. اردیبهشت نیز آن بهشت همیشگی نشد و حسرتی ماندگار بر دل‌ها گذاشت و خرداد، به جای خرّمی و نشاط، با اندوه و فریاد در خاطرها ثبت شد.
تابستان نیز امتداد همین تلخی بود. تیر، نه ماه روشنی و گرما، بلکه تیری بود که بر جان نشست و اثرش باقی ماند. مرداد به جای آنکه زندگی و پویایی ببخشد، رنگی از فرسودگی و رخوت داشت و شهریور، که نامش یادآور آبادانی و اقتدار است، در ذهن بسیاری با خاطره‌ای تلخ و نشانه‌هایی از ویرانی همراه شد.
پاییز، فصلی که همیشه با مهر، آرامش و رنگ‌های دلنشین شناخته می‌شود، نیز از این قاعده مستثنا نماند. مهر، آن‌گونه که از نامش انتظار می‌رفت، مهربان نبود. آبان به جای آنکه نشانی از آب و آرامش باشد، با عطش و انتظار معنا یافت و آذر، به جای گرما و روشنی، با سوختن و تنگی نفس در یادها ماندگار شد.
زمستان نیز آخرین پرده این سال دشوار بود؛ دی‌ماهی که سرمایش از استخوان گذشت و فریادش در حافظه‌ها ماند، بهمنی که فروریخت و راه نفس را بست و اسفندی که دیگر نشانی از نو شدن و بوی اسپند نداشت و تنها همچون دودی در هوا پراکنده شد.
با همه تلخی‌هایی که سال گذشته در حافظه جمعی ما بر جای گذاشت، تقویم بار دیگر ورق خورده است و سالی تازه پیش روی ما قرار دارد. سال نو، تنها تغییر چند عدد و نام ماه‌ها نیست؛ فرصتی است برای بازسازی امید، برای ترمیم آنچه آسیب دیده و برای آغاز دوباره‌ای که جامعه بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد.
امید آن می‌رود که سال پیش رو، فصل‌ها بار دیگر به معنای واقعی خود بازگردند؛ بهاری که با شکوفایی و آرامش همراه باشد، تابستانی سرشار از رونق و زندگی، پاییزی آکنده از مهر و همدلی و زمستانی که نویدبخش پایان سختی‌ها و آغاز روزهای روشن‌تر باشد.
مردم این سرزمین بارها نشان داده‌اند که در دل دشوارترین روزها نیز امید را زنده نگه می‌دارند. شاید همین امید، بزرگ‌ترین سرمایه برای ساختن فردایی بهتر باشد؛ فردایی که در آن، نام ماه‌ها بار دیگر با معنای زیبای خود در ذهن‌ها نقش ببندد و تقویم، به جای ثبت اندوه، روایتگر روزهای آرامش، پیشرفت و شادی باشد.
سال آینده می‌تواند سال بازگشت لبخندها، سال ترمیم زخم‌ها و سالی برای ساختن آینده‌ای روشن‌تر باشد؛ آینده‌ای که شایسته مردم صبور و امیدوار این سرزمین است.
