کودکی که از ترس موشک های دوران جنگ آرام و قرار نداشت و بی امان گریه می کرد ناگهان بازیکن محبوب خودش را در بازیهای جام جهانی می بیند و این بار از سر شوق شروع به گریه کردن می کند.
بسیاری از کودکان امروز جامعه ایران پس از صلح شکننده ای که به وجود آمده است، زیست دلهره آور دوران جنگ خود را با استعاره هایی از پدیده های جام جهانی فوتبال پیوند می زنند و می خواهند اندکی در وضعیتی متفاوت خود را قرار دهند.
کودکان ما می خواهند در میانه جنگ وصلح از کابوس شبانه جدا شوند و با تاب آوری جمعی که داشته اند از پنجره تلویزیون وارد جهانی دیگر شوند و بیش از یک ماه از هیجان فوتبال لذت ببرند.
جام جهانی ۲۰۲۶، اما درست در همان نقطه‌ای فرا می‌رسد که صلحی شکننده میان ایران و آمریکا نفس‌های نخست را می‌کشد. این صلح می تواند فرصتی باشد تا کودکان ونوجوانان ایرانی با هیجان دوباره خود عاملیت خویش را بازپس گیرند و برای بقای وضعیت روانی خود هیجان را بازتولید کند.
گریه‌های متضاد کودکان ایرانی در میانه جنگ و شوق جام جهانی فوتبال، “شکاف ساختاری” عمیقی را آشکار می سازد. در حقیقت “از جنگ تا جام” فقط فاصله دو رویداد نیست؛ فاصله “زیست دلهره آور ” با ” زیست‌شادمانه ” کودکان و نوجوانان جامعه جنگ زده ایران است.
