به گزارش امید روز ، به نقل از عصر ایران ــ این روزها شهرها قهرمانان واقعی دارند؛ قهرمانانی که جانشان را بر کف دست گذاشتهاند و برای نجات انسانها تلاش میکنند. به آنها میگوییم امدادگر، اما آنها خیلی بیشتر از اینها هستند؛ جانبرکفانی خستگیناپذیر که از هیچچیز نمیترسند.
با دلی بزرگ و در کورسوی امید، به اعماق ویرانههای بمباران و خطرناکترین نقاط ساختمانها میروند تا شاید کسی را زنده بیرون بیاورند؛ که زنده هم بیرون آوردند. و این تازه آغاز ماجراست؛ بعد از آن هم میروند تا پیکر عزیزانی را که جانشان را از دست دادهاند بیرون بیاورند، تا خانوادههایی که چشمانتظار بدن بیجان عزیزانشان هستند، کمی آرامش خاطر پیدا کنند.
در همه میدانها هستند؛ در هر جایی که انفجاری اتفاق میافتد، اولین کسانی هستند که میآیند، بیآنگه بترسند که شاید انفجار دیگری در راه باشد یا بمب و مهماتی عملنکرده در منطقه باقی مانده باشد. میآیند فقط با این امید که جانی را نجات بدهند.
قهرمانان واقعی این روزها همان کسانی هستند که بدون هیچ منتی و بدون هیچ خواستهای، بیآنکه بخواهند دیده شوند، وجود، آینده و حتی عشق به خانوادههایشان را به امواج خروشان حوادثی میسپارند که گاهی از آن بیرون نمیآیند و مدتی بعد، پیکر بیجانشان توسط دوستانشان بیرون آورده میشود.
