در یک مطالعه، محققان دریافتند که 1 لیتر آب بطری شده حاوی حدود 240 هزار تکه پلاستیک بسیار ریز است. بیشتر آن ها «نانوپلاستیک» بودند که حتی از میکروپلاستیک ها هم کوچک ترند و اغلب در اثر تجزیه میکروپلاستیک ها ایجاد می شوند.
2. پروتئین های فرآوری شده (حتی گیاهی)
پروتئین های فرآوری شده — مانند ناگت های مرغ منجمد و جایگزین های گوشت گیاهی — منبع دیگری از میکروپلاستیک ها هستند.
یک مطالعه نشان داد که محصولات پروتئینی فرآوری شده، بزرگسالان آمریکایی را سالانه در معرض حدود 11 هزار ذره میکروپلاستیک قرار می دهند. گوشت های بسته بندی شده که حداقل فرآوری روی آن ها انجام شده بود نیز حاوی مقداری آلودگی بودند، اما نه به اندازه محصولات فرآوری شده.
3. فست فود
ظروف بیرون بر و بسته بندی های فست فود از دیگر منابع رایج قرارگیری در معرض میکروپلاستیک ها هستند.
دستکش های پلاستیکی که کارکنان خدمات غذایی هنگام جابه جایی غذا می پوشند نیز ممکن است میکروپلاستیک ها را به غذا منتقل کنند. وقتی این دستکش های یک بار مصرف در زباله ریخته می شوند، خود به ضایعات پلاستیکی تبدیل شده و در محیط به میکروپلاستیک های بیشتری تجزیه می شوند.
4. محصولات لبنی
مشکل پلاستیک در مواد غذایی لبنی مانند شیر و پنیر فقط به بسته بندی یا فرآوری محدود نمی شود. مساله بزرگتر این است که ترکیبات شیمیایی سازنده پلاستیک تمایل دارند به مولکول های چربی متصل شوند. از این رو، غذاهایی که به طور طبیعی چربی بالاتری دارند، به دلیل فراهم بودن شرایط، احتمال بیشتری دارد که حاوی پلاستیک باشند.
محققان حتی در شیر مادر انسان نیز میکروپلاستیک پیدا کرده اند.
5. برنج
محصولات برنج فوری که به شدت فرآوری شده اند، بیشترین میزان پلاستیک را دارند.
محققان در استرالیا تخمین زدند که به ازای هر نصف فنجان برنج مصرفی، افراد حدود 3 تا 4 میلی گرم پلاستیک می بلعند. انتخاب انواع کمتر فرآوری شده می تواند کمک کننده باشد. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می دهد شستن برنج قبل از پخت می تواند آلودگی پلاستیکی را تا 40 درصد کاهش دهد.
6. آدامس
یک مطالعه نشان داد که جویدن یک تکه آدامس تنها به مدت دو دقیقه، میکروپلاستیک ها را در دهان آزاد می کند. محققان دریافتند که حتی آدامس های طبیعی نیز آلودگی میکروپلاستیکی داشتند.
از این رو، حتی اگر خود آدامس را قورت ندهید، ممکن است پلاستیکی را که وارد بزاق شما می شود، ببلعید.
7. چای کیسه ای (تی بگ)
کیسه های چای تجاری معمولا از مواد مبتنی بر پلاستیک ساخته می شوند. قرار دادن یک کیسه چای در آب جوش می تواند میلیاردها میکروپلاستیک آزاد کند.
اگر اهل چای نیستید و قهوه بیرون بر می خورید چطور؟ آن لیوان های داغ یک بار مصرف و درب های آن ها در بیشتر کافه ها معمولا با لایه ای از پلاستیک پوشانده شده اند و شواهدی وجود دارد که نشان می دهد حرارت باعث نشت آن به داخل نوشیدنی شما می شود.
8. نمک هیمالیا
تحقیقات نشان داده است که بیشتر انواع نمک هایی که مردم برای پخت و پز و چاشنی غذا استفاده می کنند، دارای آلودگی میکروپلاستیکی هستند. یک مطالعه نشان داد که نمک صورتی هیمالیا ممکن است در میان تمام نمک ها، یکی از پرپلاستیک ترین ها باشد.
آیا اصلا می توان از میکروپلاستیک ها دوری کرد؟
مگر اینکه تمام غذا و آب مصرفی تان را خودتان پرورش داده و فرآوری کنید، در غیر این صورت کنترل کاملی بر همه چیز در فرآیند تولید ندارید. کاری که می توانید انجام دهید این است که نسبت به منابع رایج میکروپلاستیک در زندگی روزمره آگاه تر شوید و تغییرات کوچکی برای محدود کردن مواجهه خود ایجاد کنید.
به عنوان نمونه:
- روی یک بطری آب دائمی یا ماگ مسافرتی سرمایه گذاری کنید.
- به جای چای کیسه ای، دم کردن چای را امتحان کنید.
- به دفعات استفاده از فست فود یا غذای بیرون بر توجه کنید و سعی کنید بیشتر در خانه آشپزی کنید — به ویژه با مواد غذایی تازه به جای محصولات به شدت فرآوری شده.
- و فراموش نکنید که برنج خود را بشویید.
اطلاعات موجود در این مطلب تنها برای افزایش آگاهی ارائه شده اند و جایگزین مشاوره یا درمان پزشکی نیستند. حتما قبل از هرگونه اقدامی با پزشک مشورت کنید، به ویژه اگر بیماری خاصی دارید یا دارو مصرف می کنید.
